Осаўцы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з першай паловы ХVII ст. як вёска Берасцейскага ваяводства. У Осаўцах вядома царква Святога Іаана Хрысціцеля, якая ў канцы XVI ст. уваходзіла ў Драгічынскую пратапопію Турава-Пінскай епархіі. У 1772 г. тут адзначана ўніяцкая парафія са святыняй, у адміністрацыйных адносінах прыналежная Пінскай уніяцкай дыяцэзіі.

Брашэвічы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з першай паловы ХV ст. як вёска Кобрынскага княства. У першай палове XVII ст. грэка-каталіцкім Тараканскім манастыром тут была пабудавана ўніяцкая царква, пазней храм вядомы як касцёл. Яго выгляд нам вядомы з малюнка Напалеона Орды 1863 г.

Вёска Баршчэва Камянецкага раёна Брэсцкай  вобласці ўпершыню згадваецца ў XV ст. у дакументах караля Казіміра. Захаваліся звесткі, што фундуш на Баршчэўскую царкву ў 1686 г. зрабілі Сапегі. Гэтыя звесткі даюць магчымасць меркаваць, што мясцовую святыню пабудавалі ў час, блізкі да фундушовага. Паводле дакументальных звестак, у 1718 г. фундатарам Баршчэўскай царквы быў памешчык Станіслаў Хжаноўскі. У XIX ст. у вёсцы былі карчма, млыны, бровар, кузня і царква.

Царква Святой Ганны в. Любішчыцы Івацэвіцкага раёна — унікальны помнік архітэктуры Беларусі. Храм захаваў сваю гістарычную і духоўную значнасць, з'яўляецца важным цэнтрам праваслаўнага жыцця рэгіёна. Яго маляўнічае размяшчэнне сярод беларускіх прастораў надае асаблівы шарм і робіць царкву прывабнай для турыстаў. Прыгожы будынак, акружаны старажытнымі дрэвамі, стварае атмасферу спакою і замірання.

Гісторыя царквы ў г. Жабінка Брэсцкай вобласці сыходзіць каранямі ў глыбокае мінулае і звязана са старажытным дваранскім родам Непакойчыцкіх, у валоданні якіх як частка радавога гнязда знаходзілася паселішча Мышчыцы, дзе размяшчалася царква. Першая згадка пра яе адносіцца да XVI ст., калі царква была вядомая пад назвай Непакойчыцкай або Мышчыцкай.

У канцы ХІХ ст. мястэчка Баранавічы актыўна развівалася дзякуючы дзейнасці буйнога чыгуначнага вузла. У 1897 г. налічвалася 8718 жыхароў. У пачатку ХХ ст. мясцовыя ўлады хадайнічалі аб пераводзе мястэчка ў разрад горада. Напярэдадні Першай сусветнай вайны пражывала больш за 30 тыс. чалавек, дзейнічалі 4 царквы.

Вёска Хмелева Жабінкаўскага раёна ў пісьмовых крыніцах згадваецца ў ХVI ст. як маёнтак у Берасцейскім старостве ВКЛ. На захадзе, непадалёк ад Хмелева, на могілках у 1725 г. быў узведзены з дрэва уніяцкі храм у гонар Праабражэння Гасподняга.

Вёска Рухча 1-я Столінскага раёна Брэсцкай вобласці вядома з 1644 г. У цэнтры вёскі на сродкі ўладальнікаў Скірмунтаў у 1730 г. пабудаваны невялікі драўляны храм Нараджэння Багародзіцы. Напачатку быў уніяцкім, пасля скасавання уніі ў 1839 г. — праваслаўны. Да 1853 г. царква была прыходскай, а потым прыпісана да Радчыцкага праваслаўнага прыхода.

Першы ўспамін ў пісьмовых крыніцах аб праваслаўным храме святога архангела Міхаіла ў в. Сцяпанкі Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці адносіцца да 1619 г. У другой палове ХVІІІ ст. быў пабудаваны новы храм па уніяцкіх канонах, датай заканчэння будаўніцтва лічыцца 1780 г.

Вёска Новая Мыш Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці вядома з XVI ст., была некалі буйным мястэчкам на старым Варшаўскім гасцінцы. У першай палове ХVІІІ ст. існаваў драўляны палац, пабудаваны з рысамі стылю барока. У 1641 г. падканцлер ВКЛ Казімір Леў Сапега пабудаваў у Новай Мышы драўляны касцёл.